บทความ

ในโลกสื่อข่าวสาร


ข้าพเจ้าถูกอ้อนวอนแกมบังคับให้ไปเรียนการใช้คอมพิวเตอร์ โดยผบ. ทบ. ที่บ้าน (โดยเธอยอมจ่ายค่าเรียนให้เอง) ถึง 2 ครั้ง ครั้งที่ 3 ข้าพเจ้าเกรงว่าครูที่สอนจะส่งสายตามองอย่างน่าสมเพชว่าแค่นี้ก็จำไม่ได้(เหมือนที่ลูกทุกคนและแม่ของเขา เห็นว่าข้าพเจ้าเป็นคนเดียวในบ้านที่เล่นเกมไม่เป็น ไม่ว่าเกมกด หรือเกมออนไลน์ใดๆ แถมตอนนี้ยังมีหลานชายคนโตอายุ 6 ขวบสมองไวมาบอกว่า ทำไมปู่จำแค่นี้ไม่ได้…อีกคน) และสัญญากับใครๆ ไว้ว่า ชาตินี้ยอมเขียนปากกาและดินสอให้หักคามือดีกว่า

แต่แล้วเจ้านายโดยสายงานมาบอกว่า “อาจารย์ครับ ผมให้น้องเอาคอมพิวเตอร์ไปตั้งที่โต๊ะอาจารย์เรียบร้อยแล้วนะ แล้วสาวๆ ที่นั่งรอบข้าง เขาจะสอนอาจารย์เอง”

กว่าข้าพเจ้าจะจิ้มสองนิ้วได้เป็น และรู้แน่แก่ใจว่า มันดีกว่าที่ข้าพเจ้าพยายามเก็บเงินเดือนครูไปเรียนชวเลข และกัดฟันซื้อพิมพ์ดีดราคาถูกที่สุด แถมผ่อนส่งได้ด้วย (เพราะอยากเป็นนักหนังสือพิมพ์ และนักเขียน) เพราะคอมพิวเตอร์ทำอะไรได้ดีกว่าพิมพ์ดีด อายุก็ปาเข้าทศวรรษที่ 6 บนโลกไร้พรมแดนนี้แล้ว ก็รู้สึกว่าดีใจกว่าเพื่อนอีกหลายคนที่ทนสายตาเหยียดหยามของลูกไม่ได้ เลยไม่เรียนมันเสียเลย บางคนก็อ้างว่า ก็เลขา ฯ ทำให้ทุกอย่างแล้ว จะเอาอะไรมากกว่านั้น

ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ตอนที่ข้าพเจ้าต้องปั่นต้นฉบับส่งข่าวส่งสื่อมวลชนสมัยโน้น แล้วยังต้องหอบต้นฉบับไปถ่ายเอกสารหลายๆ สำเนา แถมเวลาเขียนผิด จะแก้ทีก็แสนจะลำบาก บางทีต้องยอมปล่อยเลยตามเลยเพราะไม่มีเวลาแก้ไข เสร็จใส่ซอง และจ่าหน้าซอง ไม่ให้เอาที่จะส่งบางกอกโพสต์ ส่งไปที่เดอะเนชัน ไม่เอาที่จะส่งไทยรัฐ ไปใส่ซองเดลินิวส์ ฯลฯ มันแสนสับสน และเพื่อให้ทันเวลาแต่ละฉบับเกือบ 20 ฉบับปิดต้นฉบับ ต้องตีรถฝ่าการจราจรอันแสนจะน่าอึดอัดไปส่งตามสำนักงานแต่ละแห่ง หิวข้าวแทบตายก็ต้องตะกายไปให้ได้

ไม่เหมือนตอนนี้ที่ปั่นต้นฉบับเสร็จ จะแก้ไขอย่างไรก็ได้ แล้วส่งทางแฟกซ์หรืออีเมล์ก็แสนสบาย แต่นี่เมื่อผ่านยุควิกฤตในชีวิตพนักงานผู้น้อยมาจนเกษียณแล้วเกษียณอีกครั้งที่ 2 และดำรงตำแหน่งที่ปรึกษา แม้จะไร้เงินประจำตำแหน่งและประจำเดือน โลกก็ยังปรานีให้มีการส่งข่าวสารถึงเพื่อนๆ (โดยส่วนมากเป็นรุ่นน้อง-ลูกและหลาน) ได้ไม่ถึงกับเหงาเพราะคอยหลานมาให้ชื่นใจอย่างเดียว

โลกไซเบอร์ไร้พรมแดน ที่แม้ข้าพเจ้ายังทำอะไรๆ ไม่เป็นอีกหลายอย่าง แต่ก็ส่งอะไรไปและมาให้รู้-ให้เห็น-ให้หัวเราะ ให้ชื่นชม และขมขื่น หรือซาบซึ้งเสมอๆ เช่น เมื่อข้าพเจ้าเขียนบทอาศิรวาทเสร็จ ก็ส่งไปให้หนังสือที่จะพิมพ์ ดังนี้

พระสยามมาตากตัญชลี (สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ 19)

กรองกลกานท์มธุรสวลีดุริยศัพท์/สังคีตประโคมขับ/พจี//พร้อมกรรพุมทศนัขประชุมศิรชุลี/แทบบาทละอองศรี/ยุคล//น้อมปูชิตวรนาถนรีสิริพระชนม์/มาตาสุธาดล/บดี//ราชสมภพอภิลักขิตวรดิถี/น้อมเกล้ากตัญชลี/พระบาท/รำลึกในพระมหากรุณยประสาท/เมตตาประชาราษฎร์/พิศาล/ทรงส่งเสริมรชกิจพิสิฐพิพิธภาร/ปัญญาประชาชาญ/ประมวญ//หลากโครงการนฤมิตประสิทธิ์บุรกระสวน/บรรยุกต์กระบวนควร/พิทักษ์/รังสฤษฏิ์มูลนิธิศิลปะและอนุรักษ์/โลกซ้องประจักษ์ทักษไทย/ขอน้อมเกล้าอภิวันทนารตนตรัย/สรรพ์พรบวรชัย/ประสิทธิ์//ทรงสำราญวรชนม์เกษมศุภนิมิต/เนิ่นศตวรรษนิจ/นิรันดร์/แล้วไม่กี่นาที เขาก็จัดหน้าจัดรูปอาร์ทเวิร์คสวยงามส่งคืนให้ดู จะแก้ไขข้อความหรือเลือกแบบตัวอักษร (ฟอนท์) สวยๆ ก็ได้ตามใจในไม่กี่นาที

หรือวันก่อนนี้เอง ท่านมหาวุฒิชัย วชิรเมธี (ว. วชิรเมธี) ท่านเขียนบทความสอนใจ ชื่อ “ห้องที่ชื่อ’ใจ’ “ น่ารักมากๆ มิตรร่วมสังคมออนไลน์ของข้าพเจ้าส่งมาให้อ่าน ด้วยความซาบซึ้งใจ ข้าพเจ้าก็เลียนใจความของท่านมาปรับเป็นกลอน และเปลี่ยนชื่อว่า
“สำคัญที่ใจ” ดังนี้

“แพทย์บอกว่า “หัวใจ” มีอยู่สี่ห้อง/ต่างสอดคล้องปฏิกรรมทำหน้าที่/หากทุกห้องพ้องทำกิจกรรมดี/กายมนุษย์ก็มีสุขสบาย/พระท่านว่าห้อง “ใจ” คล้ายห้องว่าง/หากคนวาง “สิ่ง” ชั่ว-ดีที่หลากหลาย/ห้องที่ว่างอยู่นั้นพลันกลับกลาย/เป็นเลวร้ายชั่วดีที่ “สิ่ง” วาง/หากใส่น้ำก็จะเห็นเป็นห้องน้ำ/ใส่พระนำเป็นห้องพระธรรมกระจ่าง/ใส่เครื่องนอนเป็นห้องนอนพักผ่อนพลาง/เก้าอี้ต่างก็เป็นห้องรับแขกคน/ใส่คนสำคัญก็เป็นห้องวีไอพี/ชั่วหรือดีที่สิ่งวางดั่งข้างต้น/ถ้าเราวางสิ่งใดใส่ใจตน/ก็ไม่พ้นคนอื่นเห็นเป็นเช่นนั้น/ใส่เมตตาเข้าไปก็ใจดี/ใส่ธรรมะใจจะมีบุญเสกสรรค์/ใส่ความโกรธจิตพิโรธกริ้วโกรธพลัน/ใส่ความเลวใจหุนหันพลันเลวทราม/ใส่ความเป็นนักสู้ใจก็สู้/ใส่ความรู้ใจฉลาดฉกาจสนาม/ใส่สติใจก็มีสติงาม/ใส่ความกลัวใจก็คร้ามขลาดระแวง เห็นหรือไม่ “ใจ” พลังขลังกว่า “กาย”/ออกแบบหมายให้ชีวิตคิดกร้าวแกร่ง/ใจเป็นนายเป็นผู้นำกายสำแดง/โลกหมุนได้ไปตามแรงใจสั่งกาย/“โลก”ที่ว่านั้นหรือ-คือ “ชีวิต”/หมุนตามทิศที่จิตสั่งดั่งใจหมาย/ชีวิตคนนั้นที่ดีหรือร้าย/เพราะตามนาย “ใจ” สั่งไปทั้งนั้น/ถามตัวเองเถิด..วันนี้ที่ “ห้องใจ”/เราบรรจุ”สิ่งใด”ใส่ห้องนั่น/โลภโกรธหลงชั่วดี…มิอัศจรรย์/ชีพเลวทรามหรือสร้างสรรค์..สำคัญที่ “ใจ”/

จะเห็นว่า เราไม่ต้องคอยอ่านธรรมบท ห้องที่ชื่อว่า ‘ใจ’ ของท่านอาจารย์ ว. วชิรเมธี กว่าจะพิมพ์เป็นหนังสือหรือต้องไปหาซีดีหรือคอยฟังทางวิทยุหรือรอท่านทางโทรทัศน์ เพราะลูกศิษย์ของท่านช่วยผลิตทางสื่ออีเลคทรอนิคส์ต่างๆ สะดวกสบาย ท่านก็ได้เผยแผ่พระธรรมของท่าน เราก็ได้อ่านด้วยความซาบซึ้ง หากใจใคร่ทำบุญก็ส่งปัจจัยไปสมทบการพิมพ์เผยแพร่พระธรรมของท่านได้ที่ “พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี วัดราชบพิตรดุสิตวนาราม” หรือมูลนิธิของท่านที่ (ขอหาก่อน-จะส่งตามมาทีหลัง)

ความจริงแล้วยังมีทั้งข้อคิด-ความเห็น-ความรู้มากมายทั้งบทความ-สารคดี-บทกวี.-ปกิณกะ…และที่มีมาก คือ เรื่องเล่าขำขันคลายเครียดหลากหลายเรื่องราว น่านำมาเล่าสู่กันอ่าน ในโอกาสอันควรต่อไป



------------------------------
เรื่องโดย : ประยอม ซองทอง
นิตยสาร FORMULA ฉบับเดือน ตุลาคม ปี 2555
คอลัมน์ : ชีวิตคือความรื่นรมย์
ลิงค์สำหรับแชร์ : https://autoinfo.co.th/uPKOh
อัพเดทล่าสุด
10 Apr 2018

Buyer's Guide | คู่มือซื้อรถ

Model Start Price (THB)
1.
3,299,000
2.
5,399,000
3.
6,799,000
4.
3,249,000
6.
53,500,000
8.
3,600,000
9.
4,539,000
10.
13,339,000
11.
2,999,000
12.
1,749,000
13.
1,800,000
15.
499,000
16.
979,000
17.
990,000
18.
4,090,000
19.
1,699,000
20.
13,500,000
  • MAIN SEARCH
  • EASY SEARCH
Make
Model
Price
Engine
More Option >
วัตถุประสงค์ในการใช้รถ (ประเภทรถ)
งบประมาณ
พฤติกรรมการขับรถ

Follow autoinfo.co.th

บทความที่เกี่ยวข้อง