บทความ

เดินตามรอยพี่


แล้วใบไม้ในเมืองก็ปลิดจากขั้วไปทีละใบสองใบ ข้าพเจ้าจำได้ว่าในช่วงท้ายปีที่คนกำลังรอรับปีใหม่ต่อต้นปีใหม่ที่คนทั้งหลายอยู่ในอารมณ์สุขสดใสรื่นเริงข้าพเจ้าต้องรับรู้การจากไปของมิตรรุ่นพี่และเพื่อนสนิทบางคน เท่าที่พอจะฟื้นขึ้นมาอาวรณ์ถึงได้
ที่จากไปในเดือนธันวาคมท้ายปี เช่น “พี่ศัก”-ศักดเกษม หุตาคม ประพันธกรสำนวนอาบน้ำผึ้งผู้ช่างสนทนาปราศรัยและเปี่ยมน้ำใจเอื้ออาทรต่อทุกผู้ สนธิกาญจน์ กาญจนาสน์เพื่อนกวีคนดีที่ด่วนจากไปก่อนวัยอันควรเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในอ้อมกอดของกวีซีไรท์และศิลปินแห่งชาติ-เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ “พี่รัตน์”-รัตนะ ยาวะประภาษ กวีร้อยแก้วที่หาคนแทนยังไม่พบ โกวิท สีตลายัน-เพื่อนรุ่นน้องผู้ที่มหาวิทยาลัยปฏิเสธปริญญาในห้องเรียน แต่เขาไปได้ปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากชีวิตที่ใครๆ อิจฉา…

แล้วก็…สดๆ ร้อนๆ เมื่อวันที่ 22 ธันวาคมที่ผ่านมา (พี่) วิลาศ มณีวัต ผู้ทั้งชีวิต จิตใจและใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มอันแจ่มใสร่าเริงเป็อาจิณ เพราะเห็นว่า “โลกสวยด้วยรอยยิ้ม” และ “หัวเราะทุกเวลา ปรมา ลาภา-หัวเราะทุกเวลาเป็นลาภอย่างยิ่ง”

“ประวัติวีรบุรุษไซร้ เตือนใจ เรานา/ว่าอาจจะยังชนม์ เลิศได้/แลยามจะบรรลัย ทิ้งซึ่ง/รอยบาทเหยียบแน่นไว้แทบพื้นทรายสมัย” บทพระราชนิพนธ์แปลของล้นเกล้า ฯ สมเด็จพระมหาธีรราชเจ้า บทนี้มีแรงดลใจอย่างมากที่ทำให้ข้าพเจ้า เมื่อย่างเข้าสู่อาณาจักร “จามจุรี”และตำหนัก “เทวาลัย”ในปี 2499เกิดความบันดาลใจที่อยากตามรอยเท้ารุ่นพี่ ที่เดินทางไปก่อนไม่ห่างไกลมากนักอย่างเช่น (อาจารย์) “อุชเชนี”
กุลทรัพย์ รุ่งฤดี/ถาวร ชนะภัย/วิลาศ มณีวัต/นิตยา นาฏยะสุนทร/ รัตนะ ยาวะประภาษ/’ภา พรสรรค์ และอาจินต์ปัญจพรรค์ ฯลฯ

…แม้ว่าที่ตามรอยได้เพียงตำแน่งสาราณียกรสโมสรนิสิตจุฬา ฯ ที่พี่รัตนะ ยาวะประภาษ ทำให้ดูเป็นตัวอย่างไว้นอกนั้นทำตามที่พี่ๆ ทั้งหลายไม่ได้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเขียนหนังสือให้ได้ผลงานที่มีคนยกย่องอย่างพี่ๆ(แม้ที่กล่าวนามมาเพียงส่วนน้อยเท่านี้)

จากที่เคยได้อ่านพบ คุณวิลาศ มณีวัต เกิดที่บ้านดอน เมื่อจบชั้นประถมที่โรงเรียนประชาบาลที่พุมเรียงอำเภอไชยา (บ้านเดียวกับสุทธิ ภิบาลแทน-เพื่อนรักของผู้เขียนเมื่อตอนเรียนที่โรงเรียนฝึดหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา )แล้วเข้าเรียนชั้นมัธยมที่โรงเรียนประจำจังหวัด เรียนได้แค่ ม. 4 ก็ดิ้นรนเข้ามาแสวงโชคในเมืองหลวง มาต่อชั้น ม. 5ที่โรงเรียนชั้นเยี่ยม -สวนกุหลาบวิทยาลัย-จนจบชั้นสูงสุด แล้วเข้าศึกษาต่อที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีที่จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นที่บ่มเพาะให้กำเนิดนามปากกาต่างๆและพบกับเพื่อนนิสิตในคณะและรสนิยมตรงกัน จนกลายมาเป็นคู่ชีวิตที่พระเจ้าสร้างมา คือผู้ที่ใช้นามปากกานิตยา นาฏยะสุนทร (หรือคุณหญิงสุรีพันธ์ มณีวัตในปัจจุบัน) เรียนจบจากคณะนี้แล้วก็ไปทำหนังสือพิมพ์เป็นนักประชาสัมพันธ์ ไปทำงานที่สถานีวิทยุชั้นยอดของโลก-วิทยุ บีบีซี ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษที่ซึ่งได้ให้ประสบการณ์มหาศาลสำหรับสารคดีที่มากมายจนจาระไนชื่อไม่ถ้วน

เมื่ออาจารย์สุกิจ นิมมานเหมินท์ ปราชญ์ผู้เจนจบคนหนึ่งของไทย ได้เป็นศูนย์กลางคณะบุคคลตั้งโครการ”มหาวิทยาลัยทางอากาศ” เพื่อเผยแพร่ความรู้ต่างๆ เป็นวิทยาการให้เปล่าแก่ประชาชนไม่เลือกชั้นวรรณะข้าพเจ้าโชคดีที่ผู้บังคับบัญชาในบริษัทเชลล์แห่งประเทศไทย จำกัด(ที่เป็นผู้อุปถัมภ์รายการมหาวิทยาลัยทางอากาศ)
ให้โอกาสเข้าร่วมฟังการประชุมในบางครั้งในฐานะเป็นผู้ช่วยดูแลการผลิตเอกสารประกอบการเรียนการสอนนอกเหนือจากได้พบได้รู้จักคณาจารย์ต่างๆ แล้ว ข้าพเจ้าได้รู้จักกับคุณวิลาศ และคุณประหยัด ศ. นาคะนาทที่เคยได้ชื่นชมผลงานมาก่อนแล้ว โดยที่ท่านทั้งสองให้ความสนิทสนมเอ็นดูเป็นพิเศษในฐานะนักเขียนรุ่นน้อง
(ซึ่งยืนยันได้เป็นอย่างดี เมื่อวันข้าพเจ้าได้รับพระบรมราชโองการ โปรดเกล้า ฯ
ให้เป็นสมาชิกวุฒิสภาในชุดแต่งตั้งชุดสุดท้าย 22 มีนาคม 2538-มีนาคม 2543) คุณประหยัด และคุณวิลาศเป็นพี่ชายอีกสองคนในวงการเขียนที่ได้โทรศัพท์แสดงความยินดีในวันแรกหลังจากโทรทัศน์ประกาศพระบรมราชโองการแล้วไม่นาน

สิ่งที่ผู้เขียนประทับใจใน คุณวิลาศ คือความเป็นคนอารมณ์ดีและไม่เคยถือตัว ไม่ว่ารุ่นน้องนั้นเป็นใครเมื่อผู้เขียนกับเพื่อนจัดชุมนุมน้ำชาวันอาทิตย์ครั้งหนึ่ง คุณวิลาศ รับเป็นปาฐกให้ โดยคุณประหยัดรับเป็นเจ้าภาพที่บ้านเดิมคุณประหยัด ณอำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี (ซึ่งผู้เขียนเคยเล่าไว้ในคอลัมน์นี้เมื่อหลายปีก่อน) หรือเมื่อผู้เขียนเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยช่วง ปี 2538-2541 คุณวิลาศก็รับเป็นวิทยากรด้วยความเต็มใจยิ่ง

เคล็ดการเขียนสารคดีที่คุณวิลาศ กรุณาเผยให้ผู้เขียนฟังมีหลายข้อ แต่ที่ผู้เขียนจำได้ดีคือ การเขียนสารคดีนั้นนอกจากจะต้องให้ข้อมูลถูกต้องและให้ความรู้ผู้อ่านแล้ว อย่าลืมว่าต้องให้ผู้อ่าน อ่านด้วยความสนุกมีความสุขในการอ่าน อย่าสั่งสอนคนอ่านเพราะคนอ่านจำนวนมากรู้มากกว่าที่เราคาดคิด อย่าให้คนอ่านเครียดแม้ว่าเรื่องที่เขียนนั้นเป็นเรื่อง “ซีเรียส” ก็ตาม

อีกประการหนึ่งที่เป็นเคล็ดที่ฝรั่งนักเขียนสารคดี (โดยเฉพาะการเขียนเชิงข่าวสังคม)
ทำให้ผู้อ่านเชื่อและเป็นกันเองคือให้เอ่ยนามคนสำคัญและคนที่เรารู้จักบ่อยๆ แต่ต้องวางจังหวะให้เหมาะให้ควรแต่…คุณวิลาศ เน้น…0อย่าทำให้ผู้ที่เราเอ่ยถึงเสียหายหรือถูกเข้าใจผิดเป็นอันขาด เรื่องอะไรที่จะเป็นสิ่งดีเป็นเกียรติยศต่อเขา อย่าลืมสอดแทรกเข้าไปให้ได้จะทำให้เรื่องที่เขียนมีเสน่ห์ เพราะผู้อ่านรู้สึกว่าใกล้ตัว

อีกเรื่องหนึ่งที่ คุณวิลาศ สอนผู้เขียนไว้เมื่อส่งหนังสือไปให้ ก่อนอ่านหนังสือทุกเล่มควรอ่านคำนำเพราะนักเขียนบางคน เขียนคำนำได้น่าอ่านและมีสาระ ให้ความคิดคมคาย (คุณวิลาศ ยกตัวอย่าง ยอร์จ เบอร์นาดชอว์ ว่าเป็นคนที่เขียนคำนำได้เยี่ยม) พี่ชายคนนี้ย้ำว่า “หนังสือบางเล่ม เราอ่านคำนำก็คุ้มราคาแล้วส่วนเนื้อหาข้างในนั้นถือว่าเป็นกำไร”…

คุณวิลาศ เขียนหนังสือได้หลายแนว แต่ที่ถนัดที่สุดคือสารคดีและเบ็ดเตล็ดที่เราเรียกว่า “คอลัมน์ประจำ”และที่ไม่ลืมคนอ่านคือจะรวมเล่มทุกครั้ง การเขียนหลายแนวจึงมีนามปากกาหลายนาม ซึ่ง ปรง เจ้าพระยามิตรสนิทของผู้เขียนได้เขียนเป็นกลอนไว้อาลัยในกลอนที่ชื่อว่า “แด่ สำนาน จันทมนตรี”(สำนานเป็นชื่อตัวละครสำคัญในเรื่อง “ความรักไม่มีพรมแดน” ซึ่งผู้เขียนประทับใจมากในวัยเริ่มหนุ่ม)

ลาก่อนสำนาน จันทมนตรีก่อนแดดดับลับหล้าทิวานี้/รุ้งรังสีโบกหัตถ์ลานภาผ่อง/ยังยอแสงแดงเสกเมฆสีทอง/ก่อนเทพคล้องม่านคล้ำย่ำราตรี/เสียงจิ้งหรีดกรีดก้องร้องสะอื้น/แมงกลางคืนฝืนครวญคร่ำร่ำเรื่อยรี่/โสมไม่ส่องหมองน้ำค้างพร่างพจี/ลมพาทีถ้อยรันทดสลดใจ/ก่อน สายลม-แสงแดดแวดวงวาด/หนุ่มสุราษฎร์ฯจากพุมเรียงสำเนียงใส/เป็น สารา ฯสจม.ก็เกรียงไกร/โอฬารไล้รอยลิขิตขจิตบรรณ/หมวกเบอร์เจ็ดเขบ็จขบวนสำนวนขำ/วิวัตร่ำท่วงทำนองห้องหฤหรรษ์/วิไล วัชรวัตเพชรพวงวรรณ/เฉิดฉางกายฉายฉันหรรษาวลี/มาณพนำธรรมะผสานอักษร/นภาพรพร้องปรัชญาอ่าศักดิ์ศรี/ถ่ายไพรัชภาษาสุชาวดี/รุ่งกานต์กวีวรรณศิลป์ระบิลละไม/เป็นโฉมหน้านักประพันธ์อันไพจิตร/เป็น”ชาวกรุง” ปรุงชีวิต-จิตสดใส/เป็นหนองหวายพรายแพรวแพร้วพิไล/เป็นรักไม่มีพรมแดนอันแสนงาม/เป็นรถรางสายรอบโลกโบกรอยยิ้ม/ให้น้ำปริ่มริมแก้มแอร่มอร่าม/เป็นการเมืองเรื่องสนุกทุกเขตคาม/วับวาววาม
คนขายฝันเพริศบรรณภพ/หัวเราะทุกเวลา ปรมาลาภา/มธุรสวาจาขันเจนจบ/จนเหลือแต่น้ำกับฟ้าคราคล้อยพลบ/ยังไม่ครบทุกโฉมหน้านักประพันธ์/คือ วิลาศ มณีวัต
สันทัดโลก/นิ้วทองโบกสารคดีที่สร้างสรรค์/นับแต่นี้ขาดคิดถึงคำนึงวัน/นิราศขวัญ นิตยานาฏยะสุนทร/ลาเสียงสรวลสหัสสรรพ์บรรเจิดหล้า/ลาแว่นตาแต้มยิ้มพริ้มนุสรณ์/ลาเพื่อนขวัญบรรณพินิจปิดบัญชร/ขอลาก่อน สำนาน จันทมนตรี/(แด่ วิลาศ มณีวัต 16 พค. 2467-22 ธค. 2546)/ปรง เจ้าพระยา @



------------------------------
เรื่องโดย : ประยอม ซองทอง
ภาพโดย : -
นิตยสาร FORMULA ฉบับเดือน กุมภาพันธ์ ปี 2547
คอลัมน์ : ชีวิตคือความรื่นรมย์
ลิงค์สำหรับแชร์ : https://autoinfo.co.th/9OLUZ
อัพเดทล่าสุด
16 Aug 2018

Buyer's Guide | คู่มือซื้อรถ

Model Start Price (THB)
1.
3,590,000
2.
1,316,000
3.
1,749,000
4.
1,699,000
6.
3,299,000
7.
5,399,000
8.
6,799,000
9.
3,249,000
10.
4,980,000
11.
53,500,000
13.
3,600,000
14.
4,539,000
15.
13,339,000
16.
2,999,000
17.
1,749,000
18.
1,800,000
20.
13,500,000
  • MAIN SEARCH
  • EASY SEARCH
Make
Model
Price
Engine
More Option >
วัตถุประสงค์ในการใช้รถ (ประเภทรถ)
งบประมาณ
พฤติกรรมการขับรถ

Follow autoinfo.co.th

บทความที่เกี่ยวข้อง