บทความ

บินหรา


ในบรรดา “คนไทย” ที่ตายไปเมื่อเดือนพฤษภาคม ผมรู้จักแค่ 2 คน คือ เสธ ฯ กับคุณวาณิช จรุงกิจอนันต์

 

แต่ขอพูดถึงคุณวาณิช ฯ เพียงคนเดียว

 

เมื่อแรกได้ข่าวว่า คุณวาณิช ฯ เสียชีวิตแล้วนั้น ผมใจหายวาบ เพราะไม่ทราบมาก่อนว่าแกป่วย แม้จะติดตามอ่านคอลัมน์ของแกในนิตยสารต่างๆ อยู่ แต่ดูเหมือนแกจะไม่เคยเขียนถึงอาการเจ็บไข้ของตนเอง (อาจจะเคยเขียน แต่ผมไม่ได้อ่าน)

 

ต้องรีบบอกก่อนว่า คุณวาณิช ฯ ไม่รู้จักผมหรอกครับ ผมรู้จักแกข้างเดียว และเป็นแฟนงานเขียนนานาชนิดของแกมาตั้งแต่ที่แกเริ่มเขียนหนังสือ จนได้รางวัลซีไรท์ เรื่อยมากระทั่งแกต้องเลิกเขียนไปโดยปริยาย เมื่อกลางเดือนพฤษภาคม ที่ผ่านมา

 

เรื่องความสามารถ หรือฝีไม้ลายมือในการเขียนของคุณวาณิช ฯ ผมจะไม่พูดถึงละนะครับ ใครที่เป็นแฟนแก ก็คงซาบซึ้งดีอยู่แล้ว ส่วนใครที่ไม่ใช่ แต่ไคร่รู้ ขอให้ลองไปหาอ่านดูเอง ถ้าอ่านแล้วชอบ ก็เสียใจด้วย เพราะต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว

 

ที่ผมอยากพูดถึง คือ ความลับเล็กๆ ของผมที่เกี่ยวกับคุณวาณิช ฯ

 

สมัยนั้น ผมอายุสัก 18-19 ปี (ราวปี 2524) เพิ่งเริ่มมีงานเขียนบทกวีลงตีพิมพ์ในนิตยสารการเมือง 2-3 ชิ้น ส่วนคุณวาณิช ฯ นั้นดังแล้ว แต่คงยังยากจนอยู่ ดังที่แกออกตัวในบทความอยู่บ่อยๆ

 

ผมจำได้เลาๆ ว่า เช้าวันหนึ่งในฤดูฝน ผมลุยน้ำท่วมออกจากบ้านมาโดดขึ้นรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัยรามคำแหง แล้วนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่มหน้าตี๋ ใส่แว่นตา สวมเชิร์ทกับกางเกงยีนส์ถลกขาหนีน้ำท่วม ในมือถือกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง

 

หนุ่มคนนั้น หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้สนใจผมเลย ขณะที่ผมแอบมองหน้าแกสักครู่ ก็นึกเอะอะในใจว่า “เฮ้ย ! วาณิช นี่หว่า” เพราะเคยเห็นหน้าแกในนิตยสาร จากนั้นก็เหลือบตาดูกระดาษในมือแก เห็นลายมือขยุกขยิกเป็นร่างบทกวีบทหนึ่งที่ชื่อว่า “บินหรา”

 

มันคงยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดี มีรอยขีดฆ่าและโยงไปมาเต็มไปหมด ผมพยายามแอบอ่านด้วยความตื่นเต้น และจำบทแรกได้อย่างแม่นยำ จนถึงทุกวันนี้

 

“อีกเรื่อแสงแห่งอรุณอันอุ่นอบ
ยังมิจบชีวินเจ้าบินหรา
อีกราตรีซึ่งเพ็ญเด่นนภา
เจ้าบินหราจะมิแล้งซึ่งแรงบิน”

 

ผมนั่งรถเมล์คู่กับนักเขียนซีไรท์ ในอนาคต (ตอนนั้น) ได้ไม่กี่ป้าย แกก็ลุกลงไป โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าได้สร้างแรงบันดาลใจมหาศาล ให้วัยรุ่นคนหนึ่ง อยากเป็นกวีและนักเขียนไส้แห้ง

 

ต่อมาไม่นาน ผมก็พบบทกวี “บินหรา” ในนิตยสาร “การะเกด” (เลิกผลิตไปนานแล้ว) เป็นการยืนยันว่า หนุ่มหน้าตี๋ ที่นั่งชิดหัวเข่าติดกับผม คือ คุณวาณิช ฯ ตัวจริง

 

นอกจากนั้น แกยังเอาบทกวีนี้ไปพิมพ์ในหนังสือ “ซอยเดียวกัน” ที่ได้ซีไรท์ ปี 2527 ด้วย โดยรวมกับบทกวีชิ้นอื่นๆ อีก 3-4 ชิ้น ที่แกบอกว่า “เขียนให้กับพรรคพวกเพื่อนฝูงที่กลับมาจากทัศนาจรภูเขา”

 

เรื่องที่ผมเห็นว่าน่าบันทึกไว้ คือ ใน “ซอยเดียวกัน” บทกวีนี้ชื่อ “บินหลา” ซึ่งเป็นการสะกดตามแบบที่นิยมกันทั่วไป แต่ในความทรงจำเลือนรางของผม ต้นฉบับลายมือของคุณวาณิช ฯ บนรถเมล์รวมถึงตอนที่ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการะเกด นั้น สะกดว่า “บินหรา”

 

ผมไม่เคยพบคุณวาณิช ฯ อีก และไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ได้แต่ติดตามผลงานของแกด้วยความรู้สึกแอบใกล้ชิดกว่าแฟนหนังสือทั่วไปมาโดยตลอด จนถึงวันที่แกโบกบิน

 

“สวัสดีบินหรา…กลับมาบ้าน
ค้างตำนานผกผินของบินหรา
เมื่อมีโลกย่ำยีเบียนบีฑา
เรารู้ว่าต้องมีโลกการโบกบิน”

 

(บทกวี “บินหรา” ของ วาณิช จรุงกิจอนันต์)



------------------------------
เรื่องโดย : สายยศ สุวรรณหงษ์
นิตยสาร FORMULA ฉบับเดือน กรกฏาคม ปี 2553
คอลัมน์ : บทบรรณาธิการ
ลิงค์สำหรับแชร์ : https://autoinfo.co.th/QC6YJ

บทความที่เกี่ยวข้อง

อัพเดทล่าสุด
22 Oct 2017

Buyer's Guide | คู่มือซื้อรถ

Model Start Price (THB)
1.
489,000
2.
1,199,000
4.
2,490,000
5.
479,000
6.
939,000
7.
24,500,000
8.
34,000,000
9.
23,795,000
12.
18,900,000
13.
18,999,000
14.
3,199,000
15.
3,399,000
16.
2,549,000
17.
4,499,000
18.
2,299,000
19.
3,199,000
20.
3,299,000
  • MAIN SEARCH
  • EASY SEARCH
Make
Model
Price
Engine
More Option >
วัตถุประสงค์ในการใช้รถ (ประเภทรถ)
งบประมาณ
พฤติกรรมการขับรถ

Follow autoinfo.co.th