บทความ

อณูแห่งกาล


0 เธอจอดรถถามฉันว่าถนนนี้ไปไหน
ฉันตอบว่าไปที่ขอบฟ้าโพ้น
ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าอยู่ ณ ที่ใด
แม้ทุกคนไม่รู้แต่ทุกคนก็เดินทางไป

0 เธอถามฉันว่าถนนนี้ยาวไหม
ฉันตอบไปว่าขึ้นอยู่กับตัวเธอ
บางคนผ่านมาแล้วมุ่งไปข้างหน้า
โดยไม่คำนึงว่าเส้นทางจะยาวเพียงไหน
บางคนมุ่งมั่นนำ “กรอบเวลา” ไปด้วย
บางคนถือเข็มทิศบางคนถือไม้เท้า
บางคนมือเปล่าบางคนแบกเป้

0 เป้ของบางคนเต็มไปด้วยสัมภาระ
บางคนแบกเป้แห่งความใฝ่ฝัน
บางเป้หลากสีสันแห่งอุดมการณ์และอุดมคติ
บางคนเหล่านั้นบรรทุกเป้แห่งความว่างเปล่า
เขาคือมนุษย์…

0 เขาถามฉันว่าเขาจะเดินทางนานเท่าใด
ฉันตอบเขาว่าขึ้นอยู่กับตัวเธอ
ทุกคนที่ผ่านไปต่างมีเวลาของเขา
บางคนแบกนาฬิกาแห่งวันบางคนเป็นสัปดาห์
บางคนแบกช่วงแห่งเดือนบางคนเป็นปี
แต่คนส่วนมากมักแบกทศวรรษ
น้อยนักจักเป็นศตวรรษ
แต่กระนั้นฉันย้ำว่า…
บางคนก็อยู่เป็นสหัสวรรษในความรำลึกของคนอื่น

0 เขาถามฉันว่าถนนราบเรียบเพียงไร
ฉันตอบเขาว่าฉันยังเดินไปไม่ถึง
หากแต่ผู้รู้บอกไว้ดังนี้
หากมองกลับข้างหลังก็จะเห็นไปข้างหน้า
หากมองขึ้นข้างบนก็จะเห็นข้างล่าง
หากมองข้างซ้ายก็จะเห็นข้างขวา
หากเธอหลับตาก็จะเห็นหนทางมลังเมลือง
หากเธอเห็นถนนขรุขระก็จะเห็นทางราบเรียบ
หากเธอเห็นหนามไหน่ก็จะเห็นพรมปูกลีบกุหลาบ

0 เขาหยุดคำถามหากส่งแต่สายตา
ซึ่งกระแสใจฉันตอบว่า…
มีทุกอย่างสองข้างทางที่เธอจะผ่าน
มีวันอันเยียบเย็นเหน็บหนาวยาวนานด้วยฝนฟ้าและพายุร้าย
มีรุ้งสรวงเรืองโรจน์โชติช่วงจับต้องมิได้
และไม่ยั่งยืนอยู่ชั่วนิรันดร์เหมือนฝันของใคร
มีทะเลกว้างที่เต็มไปด้วยคลื่นและสัตว์ร้ายนานา
ซึ่งบางห้วงเวลาจับราบเรียบและผ่องแผ้ว
มีป่ากว้างซึ่งพร้อมด้วยพฤกษ์พันธุ์อันหลากหลาย
ทั้งดงทึบที่ทำนุบำรุงด้วยขวากหนามและสัตว์ร้ายนานา
มีทั้งภูสูงเสียดฟ้าที่ราบอันแจ่มใสสล้าง…
มีทั้งเสียงโหยหวนครวญคร่ำด้วยเจ็บปวดรวดร้าว
และลำนำไพเราะรื่นรมย์ด้วยบทเพลงแห่งสรวงสวรรค์
………..00

0 เขายิ้มอ่อนหวานเอ่ยด้วยสำเนียงนุ่มนวล
ขอบใจในความไม่รู้ที่บรรจุไว้เต็มสมอง
ขอบใจในสายตาที่ไม่เกรี้ยวกราดหรือเหยียดหยาม
ฉันยิ้มตอบเขาด้วยหัวใจโปร่งใสผ่านแววตาพิสุทธิ์
ซึ่งมนุษย์ทั้งโลกควรมีแก่กัน
และเตือนเขาด้วยกระแสจิตให้รีบเดินทาง
เพราะแสงทองเริ่มส่องฟ้าแล้ว
เขาโบกมือลาและสวัสดี

0 เขาไม่เคยถามและฉันไม่เคยตอบเขาเลย
เว้นแต่อณูแห่งกาลซึ่งไม่เคยหยุดนิ่ง
แม้แต่เสี้ยววินาที





------------------------------
เรื่องโดย : ประยอม
ภาพโดย : -
นิตยสาร FORMULA ฉบับเดือน มกราคม ปี 2545
คอลัมน์ : ชีวิตคือความรื่นรมย์
ลิงค์สำหรับแชร์ : https://autoinfo.co.th/G5AMO

Follow autoinfo.co.th